30 Νοεμβρίου 2017

Κουραμπιέδες.

Σιχαίνομαι τα Χριστούγεννα και όλο αυτό το -Θα μπεις σε γιορτινό mood θες δεν θες γιατί το προστάζουν οι μέρες- και όσο μεγαλώνω και κάθε χρονιά στον κατάλογο με τους απόντες μπαίνουν όλο και περισσότερα άτομα, όσο μεγαλώνω και πιστεύω πως αυτή τη φορά δεν θα φάω τα μούτρα μου, τόσο πιο πολύ μπαίνω σε άρνηση.
Στον Άγιο Βασίλη έπαψα να πιστεύω απο μωρό.
Μεγαλώνοντας έπαψα να πιστεύω και στους καλούς ανθρώπους
Παλιά όμως που ήμουν μικρός και πίστευα ή μάλλον είχα άγνοια κινδύνου και όλα σταματούσαν στο στην αγκαλιά της γιαγιάς μου τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Έχω μια θεία.
Μάλλον είχα μια θεία. -ο κατάλογος με τους απόντες-
Θα μου πεις “Δεν μας σοκάρεις. Όλοι έχουν μια θεία. Δύο. Τρεις. Πενήντα”
Μερικοί έχουν και πολλές θείες.
Με τσεμπέρια. Με βαμμένο μαλλί. Κοντές. Ψηλές.
Θείες που σε βλέπουν στο δρόμο, και ακόμη και αν είσαι Σαράντα χρονών, θεωρούν ιερή τους υποχρέωση να σε βουτήξουν με τα δυο τους χέρια από τα μάγουλα και να σου κουνήσουν το κεφάλι πέντε έξι φορές, κάνοντας σε να νιώθεις τουλάχιστον Γαλλικό Μπουλντόγκ.
Θείες που έχουν άποψη για τα πάντα. Από την ημερομηνία στέψης του Καρλομάγνου (768μχ) μέχρι τη συνταγή για κουραμπιέδες (γιατί εδώ θα καταλήξω στο γράφω από τώρα)
Η δική μου θεία στην προκειμένη, ήταν μεγάλο αλάνι.
Όχι από αυτές τις θείες που κυκλοφορούν με καπιτονέ ρόμπα και σερνάμενη παντούφλα, αλλά από τις άλλες που είναι νταρντάνες και καλοζωισμένες -άσχετα εάν έχουν περάσει τον παθών τους τον τάραχο-.
Να φανταστείς είχε και γούνα.
Αληθινή.
Που μπορεί να είναι εξαιρετικά ενάντια στις φιλόζωες και οικολογικές πεποιθήσεις μου αλλά το 1980 αυτό στα παιδικά μάτια μου έμοιαζε τουλάχιστον υπερπαραγωγή.
Η Θεία μου λοιπόν έφτιαχνε τους πιο υπέροχους αφράτους κουραμπιέδες που υπάρχουν σε όλο το σύμπαν. Στέρεους, συμπαγείς και αφράτους, με μπόλικο βούτυρο και μπόλικη άχνη.
Το λοιπόν, η αγαπημένη μου γιαγιά (μετά από δική μου προτροπή ως λιχούδης μόνο στο ορκίζομαι) με έπιανε από το χέρι και με πήγαινε στη θεία να φάμε κουραμπιέ και φυσικά όχι μόνο έναν αλλά και δυο και τρεις και δέκα.
Συνταγές για κουραμπιέδες θα βρεις χιλιάδες σε όλο το ίντερνετ και ίσως να μην σου κάνει καν εντύπωση αυτή η δική μου συνταγή αλλά πιο πολύ -έχω γράψει και άλλες φορές- με ενδιαφέρει οι συνταγές μου να έχουν μια ψυχολογική, καθημερινή και ανθρώπινη χροιά, και όχι αυτό το στημένο στιλιζαρισμένο γκλάμουρους της τηλεόρασης η του περιοδικού. Αυτό το κάνουν και αλλοι πολύ καλύτερα απο εμένα.
Πάμε λοιπόν να δούμε τι έχουμε:

600 γραμμάρια βούτυρο φρέσκο
(Αγελαδινό εννοώ πουλάκι μου, και δεν είναι ανάγκη να πάρεις της γνωστής μάρκας, έχουμε και δικά μας νοστιμότατα)
250 γραμμάρια αμύγδαλο
½ κουταλάκι του γλυκού μπείκιν πάουντερ
1 πρέζα βανίλια
(καλύτερα είναι η φρέσκια δεν λέω χαζά, αλλά κοστίζει η ρουφιάνα οπότε βάλε από αυτή σε σκόνη ξέρεις με το κόκκινο καπάκι στο φιαλίδιο)
220 γραμμάρια ζάχαρη άχνη
(Στο σύνολο πάνω από 1 κιλό μην μασάς όμως, 200 γρ. θα χρησιμοποιήσουμε εδώ και με την υπόλοιπη θα πασπαλίσουμε τους κουραμπιέδες)
50 ml δυνατό ρούμι μαύρο η κονιάκ καλής ποιότητας
(όπως και να χει σε φτιαξα πάλι μη μιλάς)
1 κιλό αλεύρι (μαλακό η για όλες τις χρήσεις) και κάτι ψιλά σίγουρα οπότε υπολόγιζε 1200 περίπου
1 Μπουκαλάκι Ανθόνερο ή Ροδόνερο
(θα το βρεις στα S/M)
Μπόλικη άχνη για το πασπάλισμα περίπου 1 κιλό
(είδες που το πα πιο πάνω;)

Καταρχήν άσε κάτω το μπουκάλι με το Ρούμι τώρα!
Πλύνε χεράκια και πάμε με το μίξερ (σε δυνατή ταχύτητα) όπου χτυπάμε καλά και αλύπητα το αγελαδοβούτυρο με την άχνη για περίπου 20 λεπτά, έτσι θα αποκτήσουμε κουραμπιέ αφράτο - αφράτο και τσαχπίνικο, διότι αυτόν μωρό μου (σε αντίθεση με τους ανθρώπους) όσο περισσότερο το χτυπάμε τόσο καλύτερη θα γίνει η ζύμη!
Παράλληλα (ναι ξέρω δεν είσαι η θεά Κάλι με τα εφτακόσια χέρια, μην τα παίρνεις όλα της μετρητής πια και συ) παίρνουμε τα μύγδαλα να τα κόψουμε σε χοντρά κομμάτια, αφού όμως, προηγουμένως θα τα απλώσεις σε μία λαδόκολλα και θα τα ψήσεις στους 160οC για μερικά λεπτά έως ότου πάρουν χρυσαφί χρώμα. (όταν πάρουν μαύρο χρώμα δεν είναι της μόδας. Είναι καμένα ναι;)
Στα καπάκια αν και εφ όσων βγάλεις άκρη στη συνταγή, κοσκινίζουμε τα στέρεα υλικά όλα μαζί και τα ρίχνουμε (το αλεύρι, το μπείκιν και την βανίλια) στο χτυπημένο βούτυρο σταδιακά.
Νταξ εδώ είναι εύκολο, (εκτός απο το σύννεφο σκόνης που θα σηκώσεις και θα νιώσεις περίπου όπως o Al Pacino στο Scarface - "The eyes Chico. They never lie") 
Χώσε μέσα στο ζυμάρι το καβουρδισμένο μύγδαλο και στη συνέχεια το ρούμι, που ελπίζω και εύχομαι να μην το χεις πιει όλο επιμένω.
Συνεχίζεις το χτύπημα για άλλα 10 λεπτά, σε χαμηλή ταχύτητα αυτή τη φορά και τέλος.
Τώρα για το πλάσιμο μεριά.
Πλάθουμε τους κουραμπιέδες στρογγυλούς σε διάμετρο 3 χιλιοστά πιέζοντας με το δάχτυλό μας ελαφρώς την κορυφή.
Και επειδή αυτό είναι πολύ πχιότικο στο γραπτό λόγο, και πολύ πολιτισμένο θα σου το πω αλλιώς: Παίρνεις λίγο ζυμαράκι στα χέρια και το κάνεις μπαλάκι, και μετά το πατάς λίγο στην πάνω μεριά να γίνει σαν ένα ωραίο κεφτεδάκι με μια μικρή λακουβίτσα στη μέση.
Νταξ;
Θα τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170οC για 15-20 λεπτά.
Όχι περισσότερο γιατί θα γίνει μαύρος και πολύ σκληρός (όπου μάλλον αυτός ο χαρακτηρισμός θα πήγαινε καλύτερα σε πορνοστάρ και όχι σε κουραμπιέδες)
Τους βγάζουμε από το φούρνο, τους ψεκάζουμε με ροδόνερο η με ανθόνερο πολύ καλά τους αφήνουμε να κρυώσουν καλά (γιατί αν δεν κρυώσουν, η πρώτη στρώση ζάχαρης άχνης λόγω λεπτής υφής και λόγω ζέστης θα λιώσει με τη μια, και θα κάνει μια τραχιά κρούστα πάνω στον κουραμπιέ και υποθέτω θα θρηνήσουμε σφραγίσματα ) τους βουτάμε ή τους βάζουμε στη σειρά και τους πασπαλίζουμε με μπόλικη άχνη.
Και καλά μη νομίζεις ότι αυτό ήταν και τέλειωσε.
Όχι παιδί μου, αν δεν θέλεις κόπο να πας να πάρεις έτοιμους, αυτή η διαδικασία με το πασπάλισμα της άχνης γίνεται Πέντε Έξι φορές για να πιάσει καλά η ζάχαρη η οποία δίνει και γλύκα στην τελική.
Επίσης οι κουραμπιέδες θέλουν κλείσιμο σε αεροστεγές φαγητοδοχείο ή κλείσιμο ΚΑΛΟ με μεμβράνη γιατί ενικά είναι στεγνό προϊόν και αγαπάει με τρέλα την υγρασία με πάθος και με τρέλα, και αν πάρει υγρασία θα γίνει λαπάς σκέτος και δεν θα τρώγεται οπότε τσάμπα ο κόπος.
Κατάλαβες;
Άντε παιδί μου Καλές γιορτές σου εύχομαι και καλά μυαλά

P.s. Αμύγδαλα υπάρχουν στο εμπόριο καθαρισμένα έτοιμα και σε διάφορες μορφές, σε πούδρα, σε φιλέ, ολόκληρα..οπότε αν θες να το κάνεις ευκολότερο...

8 Νοεμβρίου 2017

Για κάποιο λόγο γίνανε όλα

Υπάρχουν Post τα οποία δεν ξέρω πώς να αρχίσω και πώς να καταλήξουν έτσι ώστε να δέσουν με τη συνταγή.
Συνήθως θα γράψω μια ιστορία, προσωπική η όχι δεν έχει σημασία, για να τη δέσω στη συνέχεια με το κυρίως κείμενο που είναι ή συνταγή.
Μερικές μέρες όμως δεν μου βγαίνουν τα λόγια και συνήθως γράφω γιατί πιστεύω πως όταν μιλώ δεν με ακούν. Μερικές μέρες δεν μου βγαίνει ούτε όμως ούτε και να γράψω και έτσι Postάρω μουσική.
Μιλάω σπάνια για μένα και εκεί που θα το κάνω θέλω να αξίζει, μπορεί να δείχνω αυτό το χαρούμενο και έξω καρδιά παιδί που υπερξοδέυω τον εαυτό μου στα social media αλλά βασανίζομαι από τους δαίμονες μου και κυρίως από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Γενικά είμαι καλός άνθρωπος μα ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι μου με μισούν υπάρχουν κάποιοι που με σιχαίνονται και έτσι υπάρχει ισορροπία. Βασικά πούτσα μου! Δεν με αφορά. Αλλά είμαι καλό παιδί μέσες άκρες. Έχω ελαττώματα πολλά, είμαι ξεροκέφαλος εγωιστής και αυτοκαταστροφικός. Δεν μπορώ τους ψεύτες και τους άκαρδους ανθρώπους. Δεν μπορώ αυτούς που δεν ερωτεύονται δεν μπορώ αυτούς που δεν αγαπάνε. Κάνω μεγάλες σφιχτές αγκαλιές. Σιχαίνομαι τη φέτα την κανέλα και το αρνί.
Και τα ψάρια.
Και το ρυζόγαλο.
Επίσης δεν μπορώ αυτούς που με πλησιάζουν γιατί θέλουν κάτι. Καλύτερα πες μου τι θες και θα στο δώσω απλόχερα αλλά πες το.
Φυσικά αυτό όταν έχεις να κάνεις με μαθητές ειδικά, αυτό είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι αλλά το συνηθίζεις.
Οι μαθητές είναι περίεργα πλάσματα.
Μερικές φορές όταν κάθομαι στην έδρα και έχω 35 μάτια καρφωμένα επάνω μου νιώθω αμήχανος και φοβάμαι λες και με σημαδεύουν με καραμπίνα στο κεφάλι. Ακούω τη φωνή μου την ώρα της παράδοσης και σκέφτομαι “σκέψου τα χρόνια στο ραδιόφωνο, μαλάκα σκέψου ότι είσαι μόνος, δεν σε βλέπουν μόνο σε ακούν” Μερικές φορές γυρίζω σπίτι μετά το μάθημα και από τον πονοκέφαλο κάνω εμετό, έχει συμβεί συχνά. Μερικές φορές τους κοιτάζω όταν μιλάνε με πάθος για τη μαγειρική, όταν κρέμονται από τα χείλια μου την ώρα της συνταγής, όταν μου λένε τι φαγητό έφτιαξαν και αν πέτυχε και αν δεν πέτυχε, και βλέπω ματάκια να λάμπουν και δακρύζω, μερικές φορές βλέπω τα χεράκια με τα μαχαίρια που τρέμουν την ώρα που κρατάνε το μαχαίρι βλέπω την αμηχανία στην εκτέλεση της συνταγής. Και χαμογελάω
Οι μαθητές μπορούν να σου πάνε τα νεύρα 0-100 σε dt και από το Ζενίθ στο Ναδίρ.
Ξοδεύω πολύ χρόνο μαζί τους, βγαίνουμε, πίνουμε, κάνουμε Caraoke, έχουμε μοιραστεί γάμους, αρραβώνες, κηδείες, χωρισμούς, τα πάντα! Κάνουμε παρέα είμαστε φίλοι! Λέμε καφρίλες,
Και τα αγαπάω τα παιδιά μου πολύ και είμαι περήφανος για αυτά.



Χοιρινό στην κατσαρόλα με μουστάρδα
Υλικά:
700 γραμμάρια κόντρα χοιρινή χωρίς κόκκαλο
(Περίπου Έξι κομμάτια είναι αυτό)
250 γραμμάρια καπνιστό μπέικον
1 κρεμμύδι ξερό
6 μανιτάρια
1 μικρή κρέμα γάλακτος (250ml)
1 κύβο βοδινού
Λευκό κρασί
Μουστάρδα κατά βούληση
Αλάτι, Κόκκινο Καπνιστό Πιπέρι
1 πακέτο χυλοπίτες η Ταλιατέλες

Εκτέλεση:
“Έπλυνα τα χέρια μου και μπήκα στην κουζίνα. Τώρα που το σκέφτομαι είχα να μαγειρέψω σπίτι μου 1,5 χρόνο και σήμερα μάλλον επιβάλλεται. Είχα μια κουραστική ημέρα και το μαγείρεμα μου βάζει τις σκέψεις μου σε τάξη. Τουλάχιστον κάπως έτσι σκεφτόμουν την ώρα που έκοβα το χοιρινό σε λωρίδες ενώ είχα βάλει ήδη μια κατσαρόλα με νερό στη φωτιά για να βράσουν τα ζυμαρικά και μια ακόμη με ελάχιστο ελαιόλαδο για να σοτάρω το χοιρινό.
Καλή η μαγειρική αλλά να χεις και κάποιον να σου κάνει τη λάντζα σκεφτόμουν και μετά σκεφτόμουν που έλεγε το αφεντικό μου τις προάλλες ότι η λάντζα λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά και έτσι έπλυνα και τα πιάτα από το μεσημέρι. Έτσι και αλλιώς όταν μαγειρεύεις επαγγελματικά με γκάζι, μετά η οικιακή κουζίνα φαίνεται μαρτύριο είναι η αλήθεια αλλά πάνω κάτω θα τσιγαριστεί το χοιρινό που θα πάει λέω και το ρίχνω μέσα στην κατσαρόλα με το ελαιόλαδο, αλλά εκείνη τη στιγμή για κάποιο γαμημένο λόγο δεν βρίσκω την ξύλινη κουτάλα μου, ανοίγω ένα συρτάρι βρίσκω 16 μαχαίρια μέσα, σκέφτομαι πόσα έχω ο μαλάκας τι θα τα κάνω; Τελικά βρίσκω την κουτάλα και οριακά πριν κολλήσει ανακατεύω καλά το χοιρινό και μετά  το παρατάω στην τύχη του γιατί θα μου χυθεί το νερό από τα μακαρόνια.
Ας πιάσω να κόψω το κρεμμύδι και τα μανιτάρια σε φέτες, να κόψω και το μπέικον να το χω έτοιμο, και να κοίτα να δεις που έβρασε το νερό.
Έριξα αλάτι μέσα και μετά τα ζυμαρικά και τα φερα δυο γύρες.
Ψιλόκοψα το κρεμμύδι, έκοψα φέτες τα μανιτάρια και λωρίδες το μπέικον, στο ίδιο ξύλο κοπής δεν γαμιέται το HACCP εγώ θα τα φάω.
Ρε μάνα έχουμε κάνα πρεζόκρασο να ρίξω μέσα στο γαμώκρεας;
Έχουμε λέει η μάνα μου και γω αναλογίζομαι για πιο λόγο έχουμε κρασί στο σπίτι μας και δεν το χω πίει; Ρίχνω μια καλή δόση στο κρέας, τραβάω και μια γερή τζούρα.
Ρε! Νόστιμο το γαμημένο ας πιώ μια ακόμη
Νηστικό αρκούδι δε χορεύει αλλά δεν μαγειρεύει κιόλας και το εν λόγω αρκούδι πείνασε πολύ.
Ευτυχώς γίνανε τα ζυμαρικά. Τα έριξα στο σουρωτήρι και τα ξέπλυνα, το κρέας πήρε χρώμα οπότε ας ρίξω μέσα και τα υπόλοιπα υλικά να ρίξω και την κρέμα και την μουστάρδα τον κύβο, λίγο αλάτι, ας δοκιμάζω Ο.Κ. νοσοκομειακό το έκανα πάλι, ας βάλω και την πάπρικα και ας το αφήσω να βράσει κάνα δεκάλεπτο, ίσα να ρίξω λάδι και στα μακαρόνια να μη κολλήσουν
Πιάνω τρίψω το τυρί.

“Για κάποιο λόγο γίνανε όλα” σκέφτομαι.

14 Απριλίου 2016

Ζουμερό φιλέτο κοτόπουλου σωταρισμένο στο τηγάνι με τραγανό πράσο (Πρασοτηγανιά με κότα ρε!)

Όπως σου είπα έχω 10 μέρες που κάνω δίαιτα (για πολλοστή φορά στη ζωή μου πια) Η ζωή μου χωρίς τον υδατάνθρακα είναι μαύρη πρέπει να παραδεχτώ και ο χωρισμός μας μου χει στοιχίσει απίστευτα.
Στα μείων να βάλουμε το ότι αυτές οι γαμημένες πρωτεϊνικές δίαιτες στοιχίζουν το κέρατο τους το τράγιο και πραγματικά είναι πολύ δύσκολο αν δεν έχεις λεφτά. Υπάρχει όμως ένα συν, στο ότι σε βοηθούν να στύψεις την κεφαλα σου, να βρεις τρόπους και φαγητά που θα κάνουν τη ζωή σου λίγο πιο εύκολη, δεν θα ελαφρύνουν κατά πολύ την τσέπη σου και φυσικά να χορτάσεις που για αυτό σκάμε κυρίως.
Το ξέρω βρε ότι δεν ανακάλυψα το φεγγάρι, μη φανταστείς ότι θα σου δώσω καμιά υπεραπίστευτη συνταγή από αυτές που θα κάνεις στην πεθερά σου για να τις αποδείξεις τι «και γαμώ τα μαγείρια» είσαι. Μια τηγανιά θα κάνουμε.
Αλλά από την άλλη μην υποτιμάς κανέναν..
Προσθήκη λεζάντας
Υλικά:
1 στήθος κοτόπουλο (ολόκληρο αλλά χωρίς κόκκαλα και χωρίς πέτσα)
2 κανονικά πράσα
½ κόκκινη πιπεριά (πιότερο για το χρώμα, ζεις και χωρίς αυτή)
Ελαιόλαδο
1 Κύβο κότας η λαχανικών η βοδινού η σκόνη για ενίσχυση της γεύσης (ξέρεις εσύ μην κάνουμε διαφήμιση τώρα)
Μπαχαρικά κατά βούληση
Αν υπάρχει λίγο λευκό κρασί
Εκτέλεση:
Τα υλικά είδες είναι απλά και εύκολα, θα πάρεις το κοτόπουλο όπου αν βαριέσαι τόσο εξωφρενικά πολύ θα ζητήσεις από τον κοτοπουλά – κρεοπώλη σου να στο κόψει σε μεγάλα κομμάτια η σε λωρίδες κατά μήκος (Ζουλίεν όπως λένε οι πολιτισμένοι Σέφηδες)
Ας πούμε ότι ξεμπερδέψαμε με το πουλερικό, πάμε να δούμε λίγο τα πράσα. Μη σε ξεγελάει που χει μπόι δυο μέτρα το πράσο αδερφέ, μαζεύει της πουτάνας τη λάσπη μέσα στη φυλλαράκια του και θέλει πολύ καλό πλύσιμο. Για αυτό άκου τι θα κάνεις:
Θα πάρεις τα πράσα θα καθαρίσεις τυχών σαπισμένα φυλλαράκια στις άκρες η και εξωτερικά, θα κόψεις τις άκρες τους πάνω και κάτω και μετά θα τα κόψεις σε φέτες πάχους 1 εκατοστού. Θα τα ρίξεις μέσα στη λάντζα (την οποία φυσικά θα έχεις πλύνει πρώτα από σαπουνάδες η τυχών άπλυτα πιάτα)
Αφού λοιπόν κάνεις αυτό, θα ανοίξεις τη βρύση τρεχούμενο δροσερό νεράκι και θα αφήσεις να σκεπαστούν μέχρι πάνω τα κομμένα πράσα, τώρα θα ρίξεις μέσα 1 ποτήρι ξύδι απλό και μια γενναία χούφτα αλάτι, θα τα ανακατώσεις ελαφρά, και έπειτα άφησε τα λίγο στην ησυχία τους. Μετά από κάνα μισαωράκι και αφού θα τα ξανά ανακατέψεις και θα τα ξεπλένεις, άφησε τα στο τρυπητό να στραγγίσουν. Δεν είναι μεγάλη η ποσότητα για αυτό μη φρικάρεις.
 Από ότι μου χει πει ο θείος ο Τάκης καλή του ώρα, το όξινο βοηθά στη διάσπαση της λάσπης που τυχών θα χουν επάνω, είναι αντισηπτικό και φυσικά μαζί με το αλάτι θα διώξουν τυχών ανεπιθύμητους επισκέπτες που βρήκανε καταφύγιο στο λαχανικό.
Σκουλήκια και τέτοια ας μην γίνω πιο ρομαντικός
Στο δια ταύτα τώρα. Κόψαμε πουλερικό, πλύναμε πράσα, τσακώνουμε το μεγάλο τηγάνι και ρίχνουμε μέσα την κλασσική δόση ελαιόλαδου να καλύψουμε τον πάτο του, μόλις αυτό ζεσταθεί, ρίχνουμε μέσα το κομμένο κοτόπουλο και τσιγαρίζουμε καλά από όλες τις πλευρές να ασπρίσει (θα το δεις έτσι θα γίνει) μετά ρίξε μέσα το πράσο που χεις πλύνει και στραγγίσει, την κόκκινη πιπεριά αν αποφασίσεις να βάλεις, και ανακάτεψε καλά. Τώρα σβήσε με το κρασί αν έχεις είπαμε, συμπλήρωσε με λίγο νεράκι τόσο ώστε να το καλύψεις και άσε με σκεπασμένο καπάκι να βράσει ένα μισαωράκι σε μέτρια θερμοκρασία, φρόντιζε να το κοιτάς που και που να μην μείνει από υγρά, λίγο πριν το τέλος ρίξε μέσα τα μπαχαρικά που αγαπάς (κατά προτίμηση ταιριάζει απλά πιπέρι μαύρο και λίγο ελάχιστο κόκκινο καυτερό) τον Κύβο η Σκόνη (μην τα ξαναλέμε, και πρόσεχε γιατί αυτά τα διαόλια είναι πίτα στο αλάτι, μην το λυσσάξεις το φαΐ) και αλάτι.
Μετά απλά τρως.
Τι; Θες και άλλο;

Τιπς:
a.    ½ μικρό φρέσκο στυμμένο λεμόνι στο τέλος δεν θα τανε κακό να ξες
b.    Αν πλύνεις/κόψεις το κοτόπουλο σπίτι, φρόντισε να πλύνεις ΚΑΛΑ τη σανίδα κοπής και το μαχαίρι σου πριν «αγγίξεις» άλλο τρόφιμο, δεν κάνουμε μαλακίες με ετούτα.

c.     Το κρεμμύδι είναι πρώτα ξαδέρφια με το πράσο αλλά αν το γουστάρεις δεν θα ναι έγκλημα και ½ κρεμμύδι στο φαγητό να τσιγαριστεί μαζί με την κότα.

7 Απριλίου 2016

Πανδαισία Μεσογειακών λαχανικών ψημένα με τα υγρά τους και ελαιόλαδο (*Τουρλού βρε μαλάκα)

Εγώ μάνα μου, με το φαΐ από μωρό δεν είχα θέμα (φαίνεται και από τα κιλά μου άλλωστε). Μεγαλώνοντας όμως και ασχολούμενος επαγγελματικά με τη μαγειρική έγινα κέρατο βερνικωμένο και απόκτησα κάτι χούγια γάμησε τα. Σε ένα πράγμα όμως συμφωνεί οποιοσδήποτε με χει ταΐσει έστω και μια φορά.
Δώσε μου λαχανικά και κόψε μου το Internet (που λέει ο λόγος χαλάρωσε μην παίρνεις αέρα)
Η μεσογειακή διατροφή όπως πολύ καλά ξέρεις είναι τσίτα πίτα στα λαχανικά αυτό το γνωρίζουμε όλοι, στην Ελλάδα τα τιμούμε πολύ και συχνά αν και ναι, η αλήθεια είναι πως μερικές φορές είναι βαρετά, για αυτό και καλό είναι να είμαστε λίγο πιο ευέλικτοι στο μαγείρεμα τους.
Φυσικά και δεν ανακάλυψα το φεγγάρι μην νομίζεις.
Τουρλού θα φτιάξουμε. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός γιατί είμαστε και τέτοιοι, ψαρώνουμε από αυτό θα μας σερβίρουν φτιαγμένο με ωραίες λέξεις.
Όπως έχει πει και η αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη: “Ξέρεις τι αίγλη έχουν οι απατεώνες;”

Υλικά:
2 μελιτζάνες
½ κιλό μανιτάρια καβαντζωμένα από την προηγούμενη συνταγή
3 φρέσκα κρεμμύδια
2 μεγάλα καρότα
1 σκελίδα σκόρδο
½ ματσάκι μαϊντανό
2 μικρά ξερά κρεμμύδια
4 μικρά κολοκυθάκια
1 μεγάλη φρέσκια ντομάτα
Μπόλικο ελαιόλαδο να καλύψει καλά τα λαχανικά (τι διάολο λαδερό φτιάχνουμε για;)
2 ποτήρια νερό τουλάχιστον
Αλάτι και μπαχαρικά της αρεσκείας σου

Εκτέλεση:
Το τουρλού σαν λέξη είναι τούρκικο. Συγγενεύει πολύ με το γαλλικό Ratatouille το οποίο άσχετο, αλλά αν το ψάξεις στο γούγλη, βγάζει πρώτα την ταινία και μετά το φαΐ. Μερικοί σαν φαγητό το συγχέουν με το Μπριάμ το οποίο όμως και αυτό κρατάει η σκούφια του κάπου στην Ινδία, όπου θεωρείται πως είναι ξαντέρφο  με το φαγητό Biryani.
Για την ιστορία το Μπριάμ περιέχει Κολοκυθάκι, πατάτα και κρεμμύδι σαν βασικά συστατικά.
Στο φαΐ μας λοιπόν τώρα το οποίο ουσιαστικά σαν συνταγή είναι: “Παίρνουμε τα λαχανικά τα κόβουμε σε χοντρά κομμάτια και τα χώνουμε στο ταψί μαζί με τα υπόλοιπα υλικά” Για να γεμίσει η ανάρτηση όμως θα σου πω μερικά ψιλολόγια
Φυσικά πλένεις τα χέρια σου αυτό το ξέρεις χρόνια τώρα, πλένεις και τα λαχανικά, άντε δε γαμιέται πλύνε και τα μανιτάρια να μας φύγει ο γκαηλές, πάρε ένα καλό μαχαίρι και κόψε τα λαχανικά σε φέτες η σε μεγάλα κομμάτια.
Τα οποία έχεις φροντίσει φυσικά να καθαρίσεις.
Η φλούδα της μελιτζάνας (όπως και το πράσινο μέρος της πατάτας) περιέχει μια ουσία που λέγεται “σολανίνη” και σε μεγάλο βαθμό θεωρείται ότι είναι δηλητηριώδης για αυτό και καθαρίζουμε αρκετή από αυτήν, κάνοντας σχέδιο τύπου, μια λωρίδα καθαρίζεις μια αφήνεις. Το λοιπόν κόβεις όλα τα λαχανικά όπως προείπα σε κομμάτια, εκτός από τα καρότα που θα το κόψεις σε μικρότερα κομμάτια, γιατί ως πιο σκληρά είναι εύλογο ότι δεν θα ψηθούν αναλογικά στον ίδιο βαθμό με το κολοκυθάκι λόγου χάρη, που είναι η τρυφερότητα η ίδια.
Τα ανακατεύεις μέσα στη γάστρα με το λάδι το νερό και τα μπαχαρικά, καπακώνεις και ψήνεις για μια ώρα τουλάχιστον.
Σερβίρεται κατά κύριο κανόνα με μια φρατζόλα ψωμί, χωριάτικη σαλάτα…. τίγκα στο λάδι για βούτες και κάνα κιλό τυρί φέτα γιατί είμαστε στον όγκο.
Τα φιλιά μου.
Α! να μην ξεχάσω να σου πω πως μπορείς να βάλεις μέσα στο φαγάκι αυτό ότι μα ότι λαχανικό έχεις σπίτι δεν υπάρχει κανόνας.  Κανονικά και παραδοσιακά βάζουμε μέσα πατάτες και πιπεριά, απλά εγώ δεν έβαλα αυτή τη φορά. Επίσης μπορείς να το εμπλουτίσεις με ντομάτα κονκασέ ή σπιτική σάλτσα ντομάτας (αλλά σε καμία περίπτωση πελτέ γιατί θα το κάνεις πάρα πολύ βαρύ) αν το θέλεις πιο κόκκινο, δεν είναι να βάζεις φρέσκιες ντομάτες τέτοια εποχή άστο…!

6 Απριλίου 2016

Νηστίσιμο και vegan και για ντούκια στιφάδο με μανιτάρια


Στη λαϊκή αγορά δεν πηγαίνω.
Παρόλο που γίνεται τύπου 500 μέτρα από το σπίτι μου.
Θες που βαριέμαι; Θες που φρικάρω από τον κόσμο; Θες που έχω καλομάθει σαν γνήσιο δυτικό ζώο να μπαίνω μέσα σε ένα Super Market και να ναι όλα στα πόδια μου; .. ε γενικά δεν ρε παιδί μου.
Και κάνω μεγάλη μαλακία, την οποία φυσικά σαν γνήσιος Ελληναράς την σκέφτομαι εάν και όταν πάω και όταν συνειδητοποιήσω (αυτή τη λέξη χωρίς κορέκτορα ποτέ δεν θα καταφέρω να τη γράψω ρε φίλε) πόσα λεφτά έχω γλιτώσει. Τέλος πάντων σήμερα πήρα το κουφάρι μου μέχρι τη λαϊκή πρωτίστως για να αγοράσω φρέσκα μανιτάρια από το φίλο μου το Χαρούλη που ως γνωστών έχει τα γαμηστερότερα μανιτάρια στην Πιερία. Με πολύ λίγα χρήματα αγόρασα 1 κιλό διάφορα φρεσκότατα μανιταράκια, το θέμα είναι όμως ότι κάνω δίαιτα και είναι και νηστεία, είχα και καιρό να ανεβάσω συνταγή οπότε έπρεπε να φύγω λίγο από την πεπατημένη. Έπρεπε να βρω κάτι άλλο που θα είναι εύκολο, νόστιμο γρήγορο και με υλικά που έχουμε στο σπίτι. Αλλά να μην είναι το κλασσικό: «μανιτάρια στο φούρνο» η «μανιτάρια στη σχάρα»
 Έτσι λοιπόν εγώ φτιάχνω και συ γράφεις:

Μανιτάρια Φρέσκα Στιφάδο
Υλικά:
Ελαιόλαδο
1 κιλό διάφορα μανιτάρια φρέσκα (Πλευρώτους, Φούσκες, Portobello Κτλ) – στην εν λόγω συνταγή χρησιμοποίησα μόνο το ½ κιλό - 
3 μεγάλα ξερά κρεμμύδια καθαρισμένα και κομμένα σε φέτες
2 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες
1 κονσέρβα ντομάτα κονκασέ
1 κουταλιά του γλυκού σκορδόλαδο (εάν υπάρχει η πολτός σκόρδου ή μια σκελίδα σκόρδο καθαρισμένη και ψιλοκομμένη)
Μπόλικα μπαχαρικά όπως: Αλάτι, Πιπέρι μαύρο, Πιπέρι κόκκινο καυτερό, Πιπέρι κόκκινο Καπνιστό, Θυμάρι εάν υπάρχει και ίσως λίγο δάφνη (εγώ δεν την πολυγουστάρω και δεν έβαλα, του πάει όμως)

Εκτέλεση:
Καταρχήν χρησιμοποίησα το ½ κιλό μόνο και το άλλο το καβάτζωσα αυτό στο ξαναλέω. Που λες λοιπόν φίλε μου δεν ξέρω ποιος ήταν αυτός ο μπινές που είπε να πλένουμε τα μανιτάρια και να τα ξεφλουδίζουμε και όλοι έχουνε φάει το σκάλωμα το ίδιο. Όχι καργιολάκι τα μανιτάρια απλά τα σκουπίζουμε καλά με μια νωπή πετσετούλα πριν τα μαγειρέψουμε, ούτε τα πλένουμε ούτε τα ξεφλουδίζουμε ούτε τους κάνουμε ξόρκια κάτω από την πανσέληνο. Έτσι και αλλιώς τα έρμα μέσα σε μπάλες από άχυρο μεγαλώνουν όχι στις λάσπες!
Αφού λοιπόν σκουπίσεις τα μανιταράκια… ε άμα θες να τα ξεφλουδίσεις κάντο τι να σε πω τώρα εγώ εσένα…
Θα τα κόψεις σε χοντρά «κυδωνάτα κομμάτια» και θα τα βάλεις μέσα σε ένα τάπερ, ομοίως θα κάνεις και με τα κρεμμύδια.
Τσάκω στη συνέχεια κατσαρόλα με χοντρό πάτο και ρίξε ελαιόλαδο να καλυφθεί ο πάτος αλλά όχι να γίνει πλημμύρα από λάδι. (Κοστίζει κιόλας δεν είμαστε για άπλες στις εποχές μας)
Ρίξε όλα τα λαχανικά (μανιτάρια, κρεμμύδια, σκόρδο) και άσε τα να τσιγαριστούν σε μέτρια φωτιά μέχρι να μαραθούνε, στην αρχή μη φας φρίκη που θα ναι τσίτα πίτα η κατσαρόλα μέχρι επάνω, αυτά θα μαραθούν θα χάσουν όγκο, οπότε θα έρθουν στα ίσα τους στην πορεία μη σκας. Τα τσιγαρίζεις το λοιπόν και σε κάνα δεκάλεπτο ρίχνεις τα υπόλοιπα υλικά, ντομάτα δηλαδή και μπαχαρικά, συμπληρώνεις με νεράκι να τα καλύψεις και αφήνεις να βράσει μέχρι να μαλακώσουν, υπολόγιζε κάνα εικοσάλεπτο σε μέτρια φωτιά, φροντίζοντας να χεις το νου σου μη και σωθούν τα υγρά, κολλήσει το φαί, οπότε και που θα μείνεις νηστικός και που θα τρίβεις κατσαρόλες σα το μαλάκα και δε λέει.
Αυτά τα λίγα και περιεκτικά για σήμερα. Α.. να σου πω, μερικά tips:
1.   Η Δάφνη που λέγαμε είναι βασικό συστατικό για στιφάδο και κοκκινιστά, προσωπικά σου είπα δεν μου αρέσει αλλά καλό είναι να βάλεις ένα τόσο δα ξερό φυλλαράκι ίσα για το άρωμα
2.   Αν θέλεις να το κάνεις πιο μπαμπάτσικο το φαγητό, να φτουρίσει λίγο πιο πολύ ρε παιδάκι μου, πες έχεις κόσμο να ταΐσεις και δεν παίζουν πολλά λεφτά, μπορείς να βάλεις μέσα στην αρχή αρχή, μια μεγάλη πατάτα καθαρισμένη και κομμένη σε μεγάλα κομμάτια, θα γίνει πιο πλούσιο σε γεύση, το άμυλο θα δέσει τη σάλτσα οπότε θα ναι πιο πηχτή
3.   Η συνταγή κάνει και για τα gymfit ντούκια του γυμναστηρίου μιας και τα μανιτάρια αποτελούνται από 90% νερό ενώ περιέχουν περίπου 2,9 g πρωτεΐνης ανά 100 γραμμάρια προϊόντος και μόνο 0,3 λιπίδια

28 Φεβρουαρίου 2016

Υγρό κέικ σοκολάτας με Αχλάδι

Υπάρχουν συνταγές που για κάποιο ανεξήγητο λόγο, αφού για κάποιο διάστημα τις φτιάχνουμε πολύ συχνά τελικά τις ξεχνάμε. Συνήθως είναι συνταγές/παρασκευές από φαγητό η γλυκό που δοκιμάσαμε κάπου και “A μαλάκα τέλειο!! Θα μου δώσεις τη συνταγή; - ‘Οχι καργιολάκι να ψάξεις στο γκούγκλη” πάθαμε ένα ζαβλαμά, το τερματίσαμε μα τελικά ξεχάσαμε και την παρασκευή και τη γεύση. Την ίδια τύχη είχε η παρακάτω συνταγή που μου έδωσε μια φίλη στη δουλειά πριν από 4 χρόνια.
Μου έφερε να δοκιμάσω από το γλυκό και τη συνταγή γραμμένη έτοιμη στο χαρτάκι, έτσι τις έχω εκπαιδευμένες. Για ένα χειμώνα του χαμε βγάλει τα μάτια με το γλυκό αυτό, το χω φτιάξει σε κάθε πιθανή παραλλαγή και πάντα πετυχαίνει πίστεψε με. Έτσι λοιπόν σήμερα που είναι Κυριακή είπα να το φτιάξω για να σας αφήσω να μου ρίξετε μερικά καντήλια εξτραδάκι.

Υγρό κέικ σοκολάτας με Αχλάδι
Υλικά:
150 γραμμάρια Βούτυρο
(γω έβαλα Αγελαδινό)
150 γραμμάρια ζάχαρη άσπρη κρυσταλλική
3 αβγά
(Χωριάτικα τα λέμε εμείς εδώ στην επαρχία, αλλά πως γράφουν αυτοί οι μεγάλοι Σεφ στα μπλόγκια τους; Κατά προτίμηση βιολογικά)
1 μεγάλο αχλάδι καθαρισμένο και τριμμένο στην χοντρή πλευρά του τρίφτη (αν έχεις λεφτά και βρεις πάρε καλύτερα Williams που είναι πολύ χυμώδη και γευστικά)
200 γραμμάρια σοκολάτα κουβερτούρα
(125 γραμμάρια είναι η μια πλάκα, άρα θα πάρεις δύο και αυτή που θα περισσέψει μην την χλαπακιάσεις, θα δεις μετά)
150 γραμμάρια αλεύρι φαρίνα
1 βανιλίνη (αυτό στο άσπρο μικρό φιαλίδιο με το κόκκινο καπάκι που κακώς αποκαλούμε βανίλια)

Προαιρετικό γλάσο:
1 μεγάλο αχλάδι τριμμένο στη χοντρή πλευρά του τρίφτη (ε αφού θα πάρεις μωρέ μαλάκα Αχλάδια, ένα θα πας να πάρεις;)
1 κουβερτούρα παρά 25 γραμμάρια (αυτή που καβάντζωσες πιο πάνω. Δεν την έφαγες ε;)
Λίγο γάλα

Πλύνε χέρια, μάζεψε μανίκια και συγκέντρωσε όλα τα υλικά κοντά σου. Τσάκω μίξερ και…!
Χτυπάμε το βούτυρο μαζί με τη ζάχαρη στο μίξερ να αφρατέψει. Άστο να χτυπηθεί καλά. Κατόπιν, προσθέτουμε τα αβγά ένα ένα περιμένοντας να ενσωματωθεί το ένα μετά το άλλο στο μείγμα. Υπομονή δεν θέλει βιάση και κόπο, τρόπο θέλει μάνα μου, έπειτα συνεχίζουμε προθέτοντας το τριμμένο αχλάδι στη χοντρή πλευρά του τρίφτη είπαμε έτσι; Συνεχίζουμε με την κουβερτούρα λιωμένη. Σταματάμε το χτύπημα και προσθέτουμε με μια σπάτουλα το αλεύρι που έχουμε ανακατέψει με τη βανιλίνη.
Αδειάζουμε σε βουτυρωμένη φόρμα και ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 40 λεπτά
Αυτό.

Τα φιλιά μου.
Α! Να μην ξεχάσω, αν θες για την αλητεία να βάλεις κάτι απο πάνω, πάρε όλα τα υλικά που αναγράφονται 15 γραμμές πιο πάνω και βάλε τα όλα μαζί σε ένα κατσαρολάκι να βράσουν και να δέσουν σε μια ομοιόμορφη κρεμμώδη σάλτσα την οποία μετά θα αδειάσεις επάνω στο γλυκό 

25 Φεβρουαρίου 2016

Φτερίσια μακαρονάδα

Η εποχή είναι δύσκολη, είμαστε όλοι κλεισμένοι μέσα στα σπίτι τις περισσότερες μέρες και τη βγάζουμε με πολλά η λίγα δεν έχει σημασία, σήριαλ που κατεβάζουμε από τα τορεντάδικα (μην νιώθεις τύψεις είναι κοινό το έγκλημα).
Ε λίγο η τηλεόραση λίγο η γουρουνιά που να παραγγέλνεις και κάθε μέρα δεν λέει άστο, που καταλήγουμε;
Στα μακαρόνια.
Κοιτά.
Για να μη λέμε χαζά, για να κάνεις μακαρόνια δεν χρειάζεται συνταγή, αλλά και πάλι σε πληροφορώ ότι υπήρξε άνθρωπος (βοηθός μου καλή του ώρα κάπου κάπως κάποτε) που δεν ήξερε να κάνει μακαρόνια και τα έριξε μέσα στην κατσαρόλα σκέτα.
Σκέτα ρε φίλε το καταλαβαίνεις; Χωρίς νερό! Χωρίς τίποτα! Και περίμενε να γίνουν.
Μου γάμησε και την κατσαρόλα το αρχίδι.
Στα σκουπίδια πήγε η έρμη.
Έτσι που λες επειδή έχουν δει πολλά τα μάτια μου, ε… έψαχνα και μια αφορμή για να κάνω ανάρτηση είπα να εμπνευστώ το παρών πόστ.
Την ιστορία τους θα τη βρεις (στα πάτρια εδάφη) ΕΔΩ, αλλά περιληπτικά θα σου πω ότι γενικά οι Ελληνούλιδες τρώμε πολλά ζυμαρικά και πολλά μακαρόνια. ΑΠΕΙΡΑ! Είναι νόστιμα, γίνονται εύκολα, είναι χορταστικά επίσης είναι οικονομικά, είναι σχετικά υγιεινά και μπορείς να κάνεις τους απίστευτους συνδυασμούς, αλλά εμείς θα ασχοληθούμε με τη βασίλισσα.
Ναπολιτέν
Στην ορολογία της μαγειρικής όπου θα δεις τον όρο: «Ναπολιτέν» παίζει ντομάτα. Καλό είναι να την αφήσεις να βράσει μπόλικη ώρα σε χαμηλή φωτιά να φύγουν τα πολλά υγρά και να γίνει αφράτη νόστιμη και γλυκιά. Μπορείς να καβαντζώσεις το καλοκαίρι ντομάτες και να κάνεις σε βαζάκια να χεις καβάντζα για το χειμώνα αλλά ακόμη Φλεβάρη έχουμε θα τα δούμε μετά αυτά.
Για τη δική μας συνταγή θα χρειαστούμε 1 βάζο περασμένη ντομάτα σαν και αυτά που πουλάνε στη λαϊκή αγορά οι γιαγιάδες οι Ρωσσοπόντιες η αν δεν έχεις πουθενά τέτοιες άκρες η καμιά θεία η γιαγιά ξέρω γω να πάρεις να χεις, βολέψου με ένα βάζο από το σούπερ μάρκετ αλλά προς θεού μην βάλεις τενεκεδάκι. Θέλουμε κανονική περασμένη φρέσκια ντομάτα.
Καλά αν είσαι καυλωμένος μπορείς να κάτσεις να τρίψεις ντομάτες στον τρίφτη αλλά δε το θες έτσι δεν είναι; Τες πα.
Πάμε να δούμε τη συνταγή μας λίγο τώρα;

Υλικά:
1 πακέτο μακαρόνια (ότι τραβά η όρεξη σου)
½ κομμάτι βούτυρο
1 μεγάλο κομμάτι τυρί φέτα
Για τη σάλτσα:
1 βάζο ντομάτα*
½ κρεμμύδι τριμμένο στην χοντρή πλευρά του τρίφτη
Λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 κύβους μοσχάρι η λαχανικών
(1 για τη σάλτσα και 1 για τα μακαρόνια)
1 κουταλιά του γλυκού μπούκοβο
Λίγο κάρι
Λίγο βασιλικό
½  κομμάτι βούτυρο

Εκτέλεση:
Πλύνε τα χέρια σου ανέβασε τα μανίκια σου και βάλε μια ποδιά γιατί ξέρω ένα μαλάκα που πήγε να μαγειρέψει κόκκινη σάλτσα με άσπρη μπλούζα.
Έ. Τι;
Βάλε νερό στην κατσαρόλα τόσο όσο να χεις αέρα 3 δάχτυλα και ρίξε μέσα μια χούφτα αλάτι (ναι, ροζ Ιμαλάϊων φυσικά σαν και αυτό που είχα στο χωριό μου), άναψε το μάτι της κουζίνας και βάλε επάνω την κατσαρόλα σκεπασμένη με καπάκι για να βράσει το νερό.
Άνοιξε το βάζο με την περασμένη ντομάτα, πάρε ένα κατσαρολάκι και βάλε το πάνω στο μάτι και αυτό (τέσσερα έχουν οι κουζίνες μη αγχώνεσαι μάνα μου) ρίξε μέσα τη μισή ποσότητα βούτυρο, το κρεμμύδι που φυσικά όπως είδες πιο πάνω το χεις περάσει στον τρίφτη, άντε καλά στο μούλτι. Το λοιπόν ρίξε μέσα στο κατσαρόλι όλα τα υλικά για τη σάλτσα και τον 1 κύβο, να βράσουν για περίπου ένα δεκάλεπτο σε μέτρια φωτιά φροντίζοντας να μην στεγνώσει από υγρά, πράγμα που σημαίνει ότι αν χρειαστεί θα την ενισχύσεις με λίγο νεράκι.
Τα μακαρόνια έχουν οδηγίες βρασμού στο πίσω μέρος, ανακάτευε τα συχνά και φρόντισε να μην κολλήσουν ούτε μεταξύ τους ούτε στην κατσαρόλα (ο μαλάκας… που λέγαμε… πιο πάνω;). Ετοίμασε ένα τρυπητό μέσα στον νεροχύτη για να τα στραγγίσεις, φυσικά στράγγισε τα, ρίξε επάνω κρύο μπόλικο νερό ανακάτεψε τα και πάρε πάλι την κατσαρόλα βάλε την στη φωτιά και μόλις στεγνώσουν τα απονέρια που θα χουν μείνει μέσα, ρίξε μέσα τον άλλον κύβο, το υπόλοιπο βούτυρο (πυρηνική βόμβα θερμίδων θα στα κάνω τι νόμιζες;) και το κομμάτι της φέτας, και ανακάτεψε τα όλα μαζί πολύ καλά. Θα γίνουν μια ωραία κρέμα, ρίξε μέσα τώρα τα βρασμένα ζυμαρικά, ανακάτεψε τα όλα καλά καλά, και ρίξε μια ματιά στη σάλτσα που ή που θα χει κολλήσει (πράμα που απεύχομαι αλήθεια τώρα) ή που θα χει βράσει. Έτοιμη είναι γω στο λέω, όρμα!
Έλα μανίτσα μην το ζορίζεις από δω και πέρα τα ξέρεις τα υπόλοιπα.

Καλή όρεξη βρε!